Μία φορά και έναν καιρό... σε ένα μακρινό χωριό ζούσε μαζί με τους γονείς του και τον μεγάλο του αδερφό, ένα μικρό αγοράκι που το έλεγαν Δυσσέα. Ο Δυσσέας αγαπούσε πάρα πολύ τα ζώα και όταν μεγαλώσει ήθελε να γίνει κτηνίατρος για να τα φροντίζει.
Στην αυλή του σπιτιού του είχε κότες, πάπιες, κουνέλια, πρόβατα και κατσίκες. Είχε και μία σκυλίτσα, που την φώναζε Μελίνα, για να του φυλάει τα ζώα του. Κάθε μέρα όταν γύριζε από το σχολείο πήγαινε μαζί με την Μελίνα και φρόντιζε τα ζώα. Τα πότιζε, τα τάιζε και τα περιποιούνταν.
Όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, ώσπου κάποια ημέρα όλα άλλαξαν. Ήταν χειμώνας και εκείνη την ημέρα που γύρισε από το σχολείο ο μικρός Δυσσέας, είδε αναστατωμένα όλα τα ζώα του. Κάτι τα είχε τρομάξει. Επίσης, είδε ότι πολλά είχαν δεχθεί επίθεση από κάποιο άγριο ζώο.
Ο αγαπημένος του κόκορας που τον ξυπνούσε κάθε πρωί ήταν δαγκωμένος στο λαιμό. Η Μελίνα ήταν έξω από την κλειστή πόρτα της παλιάς αποθήκης και γαύγιζε. Άνοιξε την πόρτα για να δει για ποιο λόγο κάνει έτσι η Μελίνα και τότε κατάλαβε τι είχε συμβεί!
Μία πονηρή αλεπού κοιμόταν κουλουριασμένη σε μία γωνία της αποθήκης. Η Μελίνα την κατάλαβε αμέσως και έτρεξε κατά πάνω της και άρχισε να την γαυγίζει. Η αλεπού τρόμαξε και προσπάθησε να ξεφύγει. Σκαρφάλωνε στον παλιό χωμάτινο τοίχο της αποθήκης και προσπαθούσε να φύγει από μία τρύπα που είχε βρει και είχε μπει πριν.
Η Μελίνα πηδούσε και την έπιανε από την ουρά και την τραβούσε προς τα κάτω, αλλά τελικά η πονηρή αλεπού κατάφερε να ξεφύγει και να βγει έξω από την αποθήκη. Αμέσως ο μικρός Δυσσέας και η Μελίνα έτρεξαν και βγήκαν και αυτοί έξω από την αποθήκη για να κυνηγήσουν την αλεπού και να την διώξουν μακριά.
Η πονηρή αλεπού, όμως, είχε εξαφανιστεί! Κοίταξαν παντού γύρω από την αποθήκη αλλά δεν την έβλεπαν πουθενά!Ο μικρός Δυσσέας στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Σκεφτόταν τα ζώα του. Οι γονείς του είχαν αναστατωθεί και εκείνοι. Τώρα που ξέφυγε η αλεπού θα ξαναερχόταν και θα έκανε και άλλη επίθεση στα ζώα του, έλεγαν οι γονείς.
Κάπως πρέπει να τα προστατεύσει. Κάτι πρέπει να κάνει, σκέφτηκε ο μικρός Δυσσέας. Τότε είδε την Μελίνα και αμέσως του ήρθε μία καταπληκτική ιδέα στο μυαλό. Θα μας οδηγήσει η Μελίνα στην αλεπού, φώναξε. Πήρε λίγες τρίχες της αλεπού που βρήκε στην παλιά αποθήκη και τις έδωσε να τις μυρίσει η Μελίνα.
Μόλις τις μύρισε η Μελίνα, άρχισε να τρέχει προς την πίσω αυλή και μπήκε σε μία άλλη παλιά αποθήκη που ήταν σε ένα γειτονικό εγκαταλειμμένο σπίτι. Εκεί η Μελίνα στάθηκε έξω από μία τρύπα και γαύγισε. Εκεί μέσα είναι η αλεπού, είπε ο μικρός Δυσσέας στους γονείς του δείχνοντας προς την τρύπα που γαύγισε η Μελίνα.
Αποκλείεται να είναι εκεί μέσα, είπε ο μεγάλος του αδερφός. Εγώ θα μπω για να δω, συμπλήρωσε. Και έτσι έκανε. Μπήκε μέσα στην τρύπα για να το εξακριβώσει και όταν βγήκε είπε: «Εκεί μέσα είναι η αλεπού». Ο μικρός Δυσσέας χάρηκε πάρα πολύ.
Επιτέλους βρήκαν που είναι κρυμμένη η πονηρή αλεπού! Κάλεσαν αμέσως τον δασοφύλακα για να έρθει να την πάρει και να την πάει να την αφήσει ελεύθερη πίσω στο δάσος.
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου