Ο μικρός Δυσσέας και ο μεγάλος του αδερφός

 

 

Μία φορά και έναν καιρό ο μικρός Δυσσέας μάλωνε συνέχεια με τον μεγάλο του αδερφό γιατί ήταν μεγαλύτερος και οι γονείς του έλεγαν ότι ήξερε περισσότερα και μπορούσε να κάνει πιο πολλά πράγματα από τον μικρό Δυσσέα. Μόνο και μόνο επειδή ήταν μεγαλύτερος.

Έτσι, κάθε φορά που ο μικρός Δυσσέας ήθελε να κάνει κάτι, οι γονείς του του έλεγαν: «Μη δεν μπορείς εσύ. Είσαι μικρός. Θα το κάνει ο αδερφός σου που είναι μεγάλος». Και κάθε φορά που δεν ήξερε κάτι ή έκανε κάποιο λάθος οι γονείς του γελούσαν και του έλεγαν «Δεν ξέρεις εσύ γιατί είσαι μικρός. Θα γίνεις μεγάλος όπως ο αδερφός σου και θα μάθεις».

Ο μικρός Δυσσέας ήταν πολύ στεναχωρημένος. Και ήθελε να μεγαλώσει τόσο πολύ που να γίνει μεγαλύτερος από τον μεγάλο του αδερφό. Και αποφάσισε να ρωτήσει την μαμά του:

- Μαμά, πότε θα γίνω μεγαλύτερος από τον αδερφό μου?

- Ποτέ! του απάντησε η μαμά του.

- Ούτε όταν θα γίνω 10 χρονών δεν θα είμαι μεγαλύτερος? επέμενε ο μικρός Δυσσέας

- Ούτε και τότε, του είπε πάλι. Πάντα ο μεγάλος σου αδερφός θα είναι μεγαλύτερος. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, συμπλήρωσε.

Ο μικρός Δυσσέας απογοητεύτηκε πάρα πολύ. Και η τελευταία του ελπίδα να γίνει μεγαλύτερος χάθηκε. Έπρεπε να το πάρει απόφαση τελικά, σκέφτηκε. Ποτέ δεν πρόκειται να γίνει μεγαλύτερος από τον αδερφό του. Έτσι, προσπάθησε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα είναι πάντα ο μικρότερος. Και οι μέρες κυλούσαν ήσυχα!

Κάποια μέρα, όμως, ο μικρός Δυσσέας μάλωσε πάλι με τον μεγάλο του αδερφό επειδή δεν τον άφηνε να ποτίσει μόνος του τα ζώα του, γιατί είναι μικρός και δεν μπορούσε. Το γεγονός, αυτό, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο μικρός Δυσσέας αγαπούσε πάρα πολύ τα ζώα και ήθελα να τα φροντίζει. Έτσι, δεν άντεξε άλλο. Θύμωσε πάρα πολύ. Πήρε, λοιπόν, την σκυλίτσα του την Μελίνα και έφυγε από το σπίτι χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν.

Είχε αποφασίσει να εξαφανιστεί για λίγες ώρες, έτσι ώστε να τους κάνει όλους να ανησυχήσουν. Πήγε, λοιπόν, στην πλατεία του χωριού και κάθισε και περίμενε να περάσει λίγο η ώρα.

Καθώς περνούσε η ώρα και δεν επέστρεφε στο σπίτι, οι γονείς του και ο μεγάλος του αδερφός άρχισαν να ανησυχούν και αποφάσισαν να αρχίσουν να τον ψάξουν. 

- Που μπορεί να πήγε; αναρωτιόνταν οι γονείς του. Τουλάχιστον έχει μαζί του και την Μελίνα και θα τον προσέχει, είπαν. Ας χωριστούμε, είπε ο μεγάλος του αδερφός, για να τον ψάξουμε.

Και έτσι έκαναν. Χωρίστηκαν και άρχισαν να τον ψάχνουν στο χωριό φωνάζοντάς τον «Δυσσέααα» «Δυσσέαααα».

Μετά από λίγη ώρα ο μεγάλος αδερφός, καθώς έψαχνε τον μικρό Δυσσέα, έφτασε κοντά στην πλατεία και άκουσε φωνές. Κάποιοι κορόιδευαν κάποιον άλλον και γελούσαν και ένας σκύλος γαύγιζε. Αμέσως κατάλαβε ότι ήταν η Μελίνα με τον μικρό Δυσσέα και έτρεξε προς το μέρος που ακούγονταν οι φωνές. Μόλις έφτασε, είδε τρία πολύ μεγάλα παιδία να κοροϊδεύουν τον μικρό Δυσσέα και δεν τον άφηναν να φύγει.

- Ε, τι συμβαίνει εδώ? τους ρώτησε με δυνατή φωνή.

- Και τι σε νοιάζει εσένα? του απάντησαν. Ποιος είσαι εσύ?

- Είναι ο μικρός μου αδερφός και αφήστε τον να φύγει τώρα γιατί θα τα πω στους γονείς σας τι κάνετε και θα σας τιμωρήσουν?

Μόλις το άκουσαν αυτό τα άλλα παιδιά φοβήθηκαν και έφυγαν. Ο μικρός Δυσσέας χάρηκε πάρα πολύ και έτρεξε στον μεγάλο του αδερφό τον αγκάλιασε και του είπε: «Σε ευχαριστώ πολύ που με έσωσες. Δεν θα με πειράξει ποτέ ξανά αν με πουν μικρό». 

Έτσι, αγκαλιασμένοι γύρισαν στο σπίτι τους που τους περίμεναν οι γονείς τους, γεμάτοι ανησυχία. Μόλις, τους είδαν να έρχονται από μακριά έτρεξαν και τους αγκάλιασαν χαρούμενοι επειδή ήταν καλά!

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

 © Copyright, 2020, Δήμητρα Καφφέ